| ΣΤΕΓΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΕΛΙΚΗΣ
ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΣ |
|
| 1. |
ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ
ΥΠΟΣΤΡΩΜΑΤΟΣ : απαιτείται σχολαστικός
καθαρισμός της επιφάνειας, από σαθρά τμήματα, ξύλα από το
καλούπωμα, έλαια, σκόνες κλπ, ώστε να επιτευχθεί η βέλτιστη
πρόσφυση των υλικών, που θα ακολουθήσουν. Ιδιαίτερη σημασία
πρέπει να δοθεί σε επιφάνειες, όπου προϋπάρχει παλαιά στεγανοποίηση.
Η υπάρχουσα ελαττωματική μόνωση πρέπει να αφαιρεθεί από
το σύνολο της επιφάνειας, ή όταν αυτό δεν είναι δυνατό,
πρέπει υποχρεωτικά να αφαιρεθούν όλα τα τμήματα εκείνα που
παρουσιάζουν πρόσφυση αμφίβολης ποιότητας. Στην περίπτωση
κατά την οποία απαιτείται προηγείται εξομάλυνση με τη βοήθεια
μηχανικών μέσων. |
|
| 2. |
ΑΣΤΑΡΩΜΑ
ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΣ: για να επιτύχουμε τη μέγιστη πρόσφυση
των στεγανοποιητικών υλικών με την επιφάνεια, διαστρώνεται
αστάρι πολυουρεθανικής, ή εποξειδικής βάσεως, ενός ή δύο
συστατικών ανάλογα με τη φύση του υποστρώματος, καθώς και
την φόρτιση-χρήση, στην οποία θα υποβληθεί η επιφάνεια. |
|
| 3. |
ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ
ΡΟΓΜΩΝ-ΑΡΜΩΝ : τμήματα της επιφάνεια τα οποία
παρουσιάζουν ρωγμές, ή αρμούς μεγαλύτερους των 2mm πληρώνονται
με πολυουρεθανική μαστίχα (ενός συστατικού). Κινούμενοι
αρμοί μεταξύ κτιρίων επεξεργάζονται (μορφή Ω), ώστε να δίνεται
δυνατότητα κίνησης στο σύστημα στεγανοποίησης και να αποκλεισθεί
η πιθανότητα καταστροφής της στεγανοποίησης. |
|
| 4. |
ΔΙΑΣΤΡΩΣΗ
ΜΕΜΒΡΑΝΩΝ: η επιφάνεια επικαλύπτεται
με ρευστή ελαστική πολυουρεθανική ρητίνη (ενός, δύο ή τριών
στοιχείων) (κατανάλωση υλικού 2-4kg/m2).H
εφαρμογή διεξάγεται σε δύο στρώσεις και το σύστημα ενισχύεται
στο σύνολο του με γαιοΰφασμα 50-200gr/m2.
Στα κρίσιμα σημεία της επιφάνειας (υδρορροές, βάσεις, ενώσεις
κλπ) το σύστημα ενισχύεται διπλά τόσο σε ρητίνη όσο και
σε γαιοΰφασμα. Το υλικό πολυμερίζεται (με την υγρασία του
ατμοσφαιρικού αέρα) και δημιουργεί μια μόνιμα ελαστική μεμβράνη
μεγάλης αντοχής. |
|
|